عميد الدّين ابو عبد اللّه عبد المطلب ابن ابى الفوارس مجد الدّين محمد معروف به فاضل عميدى : ( 681 - 754 ق ) در حله متولد شده و از مشايخ شهيد است . مادرش دختر شيخ سديد الدّين والد علامه بوده . شيخ شهيد در اجازهء ابن نجده در حق صاحب ترجمه گويد : ( عن عدة من اصحابنا منهم المولى السيد - الامام المرتضى علم الهدى شيخ اهل البيت ( ع ) فى زمانه عميد الحق و الدين ابو عبد اللّه عبد المطلب بن الاعرج الحسينى . . . ) غير از شيخ شهيد ، ابن معية و سيد ضامن نيز در تحفة الازهار صاحب ترجمه را مدح و ستايش كرده‌اند . صاحب ترجمه از جماعت زيادى از جمله از والد خود روايت مىكند . در شب دهم شعبان سنهء 754 ق وفات نمود . از مجموعه شهيد نقل است كه گفته در بغداد وفات كرد و جنازه‌اش را به نجف حمل كردند . برادر صاحب ترجمه سيد ضياء الدّين عبد اللّه بن محمد نيز از فقهاء و علماء است و گاهى اين‌طور توهم مىشود كه وى صاحب شرح تهذيب موسوم به منية اللبيب بوده و بگفتهء صاحب رياض العلماء ضياء الدّين شرحى بر تهذيب دائى خود علامه موسوم به منية - اللبيب نوشته و در اين اواخر نسخ زيادى از آن برقم سيد ضياء الدّين يافت مىشود . ولى بين طلاب علوم دينى خلاف آنست . ( فوائد الرضوية ص 257 ) . 1 - رسالة الميراثية ( عربى ) : ايران ، 1315 ق ، سنگى ، وزيرى ، ضمن كلمات المحققين .